Często zdarzało mi się słyszeć te lub podobne w przekazie wypowiedzi podczas prowadzenia sesji terapii. I choć zawierają one w sobie część prawdy (zajęcie się sobą jest ważne) to jednak nierzadko właśnie takie przekonania bywają powodem braku postępów terapii. Dlaczego tak jest i jak właściwie z tym walczyć, o tym w poniższym wpisie. 

Pomiędzy skrajnościami 

Jak pisała Elisabeth Lukas w swojej książce „Odkryj sens, zmienisz życie”: Zadaniem psychologii jest w niemałej mierze eliminowanie niezdrowych skrajności, i wykonując to zadanie, powinna stale na nowo zadawać sobie pytanie, jakie niezdrowe skrajne zjawiska stają się główną przyczyną niepokojów, aby je następnie w miarę możności łagodzić”. I zdaniem Lukas (ale również moim), ową niezdrową skrajnością trawiącą współczesnego człowieka jest egocentryzm połączony z egoizmem. Wciąż płynące do nas hasła zachęcające do stawiania siebie i swoich potrzeb na pierwszym miejscu czy też obecny trend poszukiwania oraz zajmowania się swoimi traumami. To wszystko prowadzi nas w jednym, jakże zgubnym kierunku - ciągłego analizowania i grzebania się w swoich stanach wewnętrznych. 

Zawsze coś znajdziesz 

Ale w czym właściwie problem? Może ktoś tak chce przeżyć swoje życie - wewnątrz siebie i może nawet ten ktoś twierdzi, że mu z tym dobrze. Trudności pojawiających się w wyników takiej postawy jest kilka, ale zajmijmy się najpierw podstawowym. Do tego posłuży nam pewien eksperyment myślowy. Zatrzymaj się na chwilę (cokolwiek robisz) i przenieś swoją uwagę na duży palec u prawej stopy. Zauważysz czy jest on ciepły czy zimny. Może nagle poczujesz w nim mrowienie, a nawet bólu. Coś czego jeszcze przed chwilą zupełnie nie dostrzegałeś. I podobnie jest samoobserwacją naszego wnętrza - im dłużej będziesz analizować i skupiać się na sobie, tym więcej rzeczy Cię zaboli oraz zaniepokoi. Czy to oznacza, żeby zupełnie nie zwracać uwagi na to, co dzieje się w nas samych? Absolutnie nie! Chodzi jedynie o to, żeby nie czynić naszego wnętrza motywem przewodnim całego naszego życia. 

Istota człowieczeństwa 

Problem wynikający ze zbytniego skupienia się na sobie jest przynajmniej jeszcze jeden i to może nawet poważniejszy niż powyższy. W momencie, w którym nasze życie redukujemy do dbania o swoje potrzeby i swoje ja, tracimy istotę bycia człowiekiem! Nie bez powody tylko człowiek potrafi przekroczyć siebie, swoje zmęczenie, trud i inne niedogodności. To właśnie nas czyni ludźmi, że w najgorszym i najciemniejszych chwilach potrafimy pomyśleć o synie/córce, mężu/żonie. Gdy jako dziecko oglądałam filmy przyrodnicze, zawsze bolało mnie to, jak młoda antylopa czy inne zwierzę, uciekało wraz ze stadem, pozostawiając w tyle młody na pastwę drapieżnika. I zdaję sobie sprawę, że działał w tych sytuacjach instynkt przetrwania, a jednak mi jako człowiekowi ten widok sprawiał ból. Bo chcę wierzyć, a nawet wiem to (bo udowodnił to Jezus Chrystus, gdy stał się człowiekiem), że sednem bycia ludzkości jest umiejętność sięgnięcia dalej niż swój własny nos. Jednocześnie zamykając się w szczelnej wewnętrznej skorupie, ograniczamy swój własny potencjał. 

Cytat na koniec 

Na sam koniec przywołam jeszcze raz cytat Elisabeth Lukas: Ten, kto czyni dobro, czyni coś najlepszego dla samego siebie, chociaż przy najmniej o sobie samym myśli. I niech to będzie apel dla Ciebie, drogi czytelniku, aby swoje wewnętrzne oko skierować na dobro, którego możesz dokonać, a gwarantuję Ci, że nic nie da Ci takiej satysfakcji i ulgi, jak właśnie ta zmiana perspektywy. 

Jak wiecie (lub nie) w naszych mediach społecznościowych właśnie trwa tydzień realizowania wartości poprzez działanie. Zachęcamy Was do śledzenia naszych profili, gdzie codziennie staramy się inspirować Was do życia wartościami. 

Niezmienne zapraszamy również do korzystania z pomocy naszych specjalistów. Z każdego miejsca na ziemii możecie skorzystać z terapii online w naszym centrum.